Płytki klinkierowe mogą zdobić zarówno cokoły, jak i inne partie elewacji, a nawet całą jej powierzchnię.. Fot. Shutterstock
Ściany

Klinkier ozdobą elewacji

Wykończenie elewacji płytkami klinkierowymi jest rozwiązaniem niebanalnym, ale wymaga ono szczególnej staranności ze strony wykonawcy, ponieważ jest obarczone ryzykiem odspajania się płytek. Powodem jest z reguły dużo większy (w porównaniu z tynkiem) ciężar płytek klinkierowych oraz intensywne ich nagrzewanie się, zwłaszcza tych w ciemnym kolorze. Aby przy przyklejaniu klinkieru na elewacjach ocieplonych styropianem uniknąć kardynalnych błędów, warto – obok zatrudnienia doświadczonej ekipy – zastosować gotowy system. Odpowiednia technologia będzie gwarantem powodzenia.

Z gotowym systemem

Gotowe rozwiązanie systemowe zawiera specjalnie profilowane płyty styropianowe (z prowadnicami do płytek i żłobionymi miejscami na kołki), zaprawę klejącą do styropianu i płytek klinkierowych, zaprawę do fugowania oraz kołki. Do tego, oczywiście, płytki i kształtki klinkierowe.
Zaprawę klejącą należy nanieść na wewnętrzną stronę płyty styropianowej metodą pasmowo-punktową. Polega ona na ułożeniu pasma kleju (o szerokości co najmniej 3 cm) na obwodzie przy krawędziach płyty i równomiernym rozłożeniu na całej jej powierzchni placków o średnicy 8÷12 cm. Należy nałożyć taką ilość masy, aby pokrywała co najmniej 40% powierzchni płyty, zapewniając odpowiednie połączenie płyty ze ścianą. Po nałożeniu zaprawy klejącej płytę należy przyłożyć do podłoża i docisnąć tak, by grubość zaprawy pod płytą nie przekraczała 10 mm. Jeżeli podłoże jest równe i gładkie, dopuszcza się równomierne rozprowadzanie zaprawy pacą ząbkowaną po całej powierzchni płyty, tak by po przyklejeniu tworzyła warstwę o grubości 4÷10 mm.

Płytki klinkierowe mogą zdobić zarówno cokoły, jak i inne partie elewacji, a nawet całą jej powierzchnię.. Fot. Shutterstock Fot. Shutterstock

Do układania płytek można przystąpić po związaniu zaprawy klejącej, użytej do przyklejenia płyt styropianowych, i po mechanicznym zamocowaniu płyt za pomocą kołków rozporowych. Na powierzchnię zamocowanej płyty trzeba nałożyć zaprawę do płytek i rozprowadzić ją za pomocą pacy zębatej. Nanosi się ją również na klinkierową kształtkę w takiej ilości, aby po dociśnięciu jej do płyty, nie pozostały pod nią wolne przestrzenie. Kształtkę należy umieścić pomiędzy prowadnicami płyty. W trakcie wykonywania prac ze spoin trzeba na bieżąco usuwać nadmiar zaprawy klejącej.

Bez systemu też można

Prace wykonuje się podobnie, jak w przypadku klasycznego ocieplenia budynku metodą bezspoinową BSO, z zastosowaniem tynku do wykończenia elewacji. Płyty styropianowe mocuje się tradycyjnie do ściany za pomocą zaprawy klejącej, na przykład Atlas Stopter lub Atlas Hoter. Na ich powierzchni wykonuje się warstwę zbrojącą o grubości 5-7 mm. Zatopiona w niej siatka musi mieć gramaturę minimum 160 g/m². Ze względu na dużo większe obciążenie niż przy zastosowaniu tynku cienkowarstwowego, całość kołkuje się nie tylko przez styropian, ale również przez siatkę.
Płytki przykleić należy tak jak w rozwiązaniu systemowym, stosując zaprawę klejącą o podwyższonej elastyczności, na przykład Atlas Plus. Trzeba zadbać, by pod płytkami nie pozostały wolne przestrzenie, czyli pokryć klejem zarówno podłoże, jak i płytki.
Ostatnim etapem jest fugowanie okładziny Zaprawą Murarską do Klinkieru Atlas. Można do niego przystąpić dopiero po 48 godzinach od przyklejenia płytek. Udział fugi w powierzchni okładziny klinkierowej nie powinien być mniejszy niż 6%, a szerokość spoin powinna wynosić około 8 mm.

EKSPERT RADZI
Piotr Idzikowski, GRUPA ATLAS
Nieprzypadkowy dobór płytek
Wybór płytek klinkierowych, dostępnych obecnie na rynku, jest ogromny, zarówno pod względem kształtów, jak i kolorów. Oprócz tradycyjnych płytek, oferowane są specjalnie profilowane kształtki do wykańczania naroży i miejsc wokół okien i drzwi. Dobór płytek do przyklejania na ocieplonych elewacjach nie może jednak być przypadkowy. Muszą one być odporne na działanie szkodliwych czynników atmosferycznych: słońca, mrozu i wody. Ponadto, powinny charakteryzować się małą nasiąkliwością (maksymalnie 6%), wymiar dłuższego boku nie powinien przekroczyć 0,3 m, grubość 15 mm, a powierzchnia płytki 0,09 m².

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *