ile-warstw-na-scianie
Ściany

Ile warstw na ścianie?

Na rynku materiałów budowlanych i technologii znajdziemy wiele rozwiązań. Trudno je ocenić po przeczytaniu ulotki czy po rozmowie z handlowcem. Wybór na podstawie tak pobieżnie zebranych informacji może znacznie zwiększyć koszty późniejszego użytkowania budynku. Niewątpliwie w dokonaniu wyboru może pomóc dobry architekt, który potrafi przewidzieć konsekwencje zastosowania konkretnych materiałów i technologii. Bardzo ważnym elementem budynku, choćby ze względu na dużą powierzchnię, są ściany zewnętrzne. Ich właściwe zaprojektowanie gwarantuje bezpieczeństwo, a przemyślany dobór technologii wznoszenia i materiałów zapewni mieszkańcom komfort cieplny, akustyczny i wilgotnościowy oraz – co chyba najważniejsze – niskie koszty wieloletniej eksploatacji budynku. Mówiąc o ekonomii, inwestor wspólnie z projektantem coraz częściej kalkuluje nie tylko cenę wykonania ściany, ale również koszty późniejszego ogrzewania każdego metra kwadratowego powierzchni użytkowej. Niewłaściwa konstrukcja ściany może doprowadzić nie tylko do zniszczenia struktury poprzez zawilgocenia, stwarzając warunki do rozwoju grzybów pleśniowych i wykraplania się pary wodnej we wnętrzach, ale też do stałej ucieczki energii cieplnej bezpośrednio lub przez mostki termiczne.

Dlaczego ściany wielowarstwowe?

Oszczędność energii to nie tylko moda. Systematycznie wzrastające ceny nośników energii oraz światowa tendencja – zapisana w Protokole z Kioto – aktywnego zapobiegania efektowi cieplarnianemu powodują, że coraz większa liczba inwestorów rozumie konieczność ograniczania zużywania energii. Wiele budynków przechodzi termomodernizację, budynki nowo budowane – co jest powszechnie obserwowane – projektowane są i realizowane w technologiach zbliżających polskie mieszkalnictwo jednorodzinne do standardów europejskich zużycia energii na poziomie 100 – 115 kWh/m2 w skali roku. Koszty ogrzania metra kwadratowego powierzchni mieszkalnej i użytkowej zwiększają się z roku na rok. Nowe uregulowania prawne będą zmierzać do uzyskania standardu domu o niskim zużyciu energii poprzez określenie zapotrzebowania na ciepło w zależności od wielkości obiektu oraz przez limitowanie zużycia ciepła w ciągu roku w przeliczeniu na jednostkę powierzchni lub kubatury obiektu, czyli do tzw. budownictwa energooszczędnego.

A ponieważ domy użytkowane są wiele lat, już dziś należy projektować i realizować budynki zapewniające obniżone koszty ogrzewania. W efekcie inwestor powinien poszukać zdrowych i wytrzymałych materiałów do wznoszenia ścian. Dobra izolacyjność termiczna zostanie osiągnięta poprzez zastosowanie odpowiedniego materiału termoizolacyjnego, np. wełny mineralnej szklanej lub skalnej czy też styropianu. Systematycznie wrastające ceny energii oraz światowa tendencja do aktywnego zapobiegania efektowi cieplarnianemu powodują, że ograniczenie zużycia energii staje się koniecznością.

Warto wiedzieć

Ściana jednowarstwowa z materiału o najlepszych parametrach termicznych jest trzy do sześciu razy gorsza pod względem termoizolacyjności, niż najlepszy na rynku termoizolacyjny materiał. Dalsze zwiększanie grubości ściany jednomateriałowej powoduje niepotrzebne zwiększenie ceny ściany zewnętrznej. Do tego należy podkreślić, że koszt termoizolacji w budynku zwraca się już po 2 – 3 latach. O skuteczności ocieplenia domu, a w rezultacie jego energooszczędności, decyduje parametr zwany oporem cieplnym R. W tabelce zestawiono wielkości oporu cieplnego różnych materiałów budowlanych – w podziale na dwie grubości i dodatkowo wartości oporu cieplnego – uzyskiwane przez popularne materiały izolacyjne.

Dwunastocentymetrowa izolacja termiczna ściany zewnętrznej pozwala na zaoszczędzenie prawie 14 zł rocznie na każdym metrze kwadratowym powierzchni domu (ceny energii z 2002 r.).

Przyjmuje się, że komfort cieplny zapewniają ściany, których opór cieplny wynosi 4 m2K/W. Trudno wyobrazić sobie ściany jednomateriałowe spełniające takie wymagania. Ściana z betonu komórkowego M500 musiałaby mieć sporo ponad pół metra grubości. Oczywiście z powodu obniżenia wymagań co do parametru przenikalności cieplnej ścian monolitycznych możliwe jest (czytaj: zgodne z prawem budowlanym) wznoszenie ścian z materiałów o małym oporze cieplnym bez zwiększania ich grubości. Znacznie lepsze efekty przynosi budowanie w technologiach ścian wielowarstwowych. Z powyższej tabeli wynika, że w przypadku najgorszego pod względem termicznym materiału ściennego, jakim jest cegła silikatowa, niezbędna grubość termoizolacji nie przekroczy 12 cm! Przez zastosowanie izolacji zewnętrznej (wełna szklana, skalna, styropian) uzyskujemy tzw. ścianę warstwową z wyraźnie wydzielonymi elementami, spełniającymi zadania: wytrzymałościowe, izolacyjności termicznej i zabezpieczenia zewnętrznego przed wpływem czynników atmosferycznych.

Trzy razy lepsza

ile-warstw-na-scianie_1

Co daje wzniesienie ściany warstwowej, oprócz ograniczenia kosztów poniesionych na ogrzewanie? Przede wszystkim odpowiednią wytrzymałość, a przy tym minimalizowanie powierzchni ścian w stosunku do rzutu obiektu oraz zachowanie optymalnych warunków cieplno-wilgotnościowych w przekroju ściany. Dodatkowo należy podkreślić, że rozwiązanie wielowarstwowe zwiększa ekonomikę realizacji budynku poprzez umożliwienie wykonania ściany w kolejnych etapach. Wybór technologii warstwowej daje swobodę zastosowania dowolnego materiału dla warstwy nośnej, ponieważ materiał ten ma za zadanie spełniać jedynie wymagania wytrzymałościowe. Tak naprawdę jest to jedyne rozwiązanie umożliwiające dowolne kształtowanie elewacji poprzez dobór faktury warstwy tynku i jego kolorystykę. Ściany warstwowe składają się z pionowo ułożonych warstw poszczególnych materiałów. Każda warstwa spełnia inną funkcję. Warstwa nośna, wykonywana z materiałów o dużej wytrzymałości, przenosi obciążenia. Warstwa z materiału o dobrych właściwościach izolacyjnych zapewnia izolację termiczną i akustyczną ściany. Warstwa licowa zaś zabezpiecza ścianę przed wpływami zewnętrznymi oraz nadaje jej estetyczny wygląd.

Wśród ścian wielowarstwowych można wyodrębnić dwie grupy:
– ściany dwuwarstwowe,
– ściany trójwarstwowe.
W przypadku ścian dwuwarstwowych następuje rozdział pomiędzy zasadniczymi funkcjami poszczególnych warstw. Warstwa konstrukcyjna (nośna lub osłonowa) oraz warstwa izolacji termicznej zabezpieczone są cienkimi warstwami wypraw zbrojących i tynkarskich. W ścianie trójwarstwowej z wentylowaną pustką powietrzną można wydzielić następujące elementy:
– warstwa nośna (ceramika, gazobeton, silikat, stal, drewno, żelbet),
– warstwa ocieplająca o grubości wynikającej z wielkości współczynnika U (wełna mineralna: szklana lub skalna, styropian),
– pustka powietrzna, najczęściej o grubości 2,5 – 4 cm, wentylowana przez otwory w warstwie osłonowej,
– warstwa osłonowa – elewacyjna (ceramiczne lub silikatowe elementy elewacyjne: cegły klinkierowe, cegły licowe).
Obecnie wykonuje się ściany szczelinowe z izolacją cieplną niewentylowane i wentylowane. Niewentylowana szczelina powietrzna w przegrodzie w niewielkim stopniu zwiększa jej izolacyjność cieplną, pozwala za to na oddzielenie nawilgacanej przez deszcz warstwy osłonowej od izolacji cieplnej. Ma to szczególne znaczenie w okolicach obfitujących w zacinające deszcze.

Materiał przygotowany przez:
Stowarzyszenie Producentów Wełny Mineralnej: Szklanej i Skalnej
Stowarzyszenie Producentów Styropianu

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *